Verlatingsangst

Mijn jongste zoon kreeg last van verlatingsangst toen hij nog klein was. We waren in een pretpark. Het was ontzettend druk, gillende kinderen (ook de mijne) van de warmte of enthousiasme. Het krioelde van buggy’s en ouders met kinderen op de nek. Onze drie kinderen mochten in de speeltuin spelen. Wij stonden aan de kant, kijkend waar ze aan hingen, op klommen en af gleden. Ondanks dat we erg alert waren, was Boaz opeens weg. Ik zag hem gewoon niet meer. Hij was ons gaan zoeken, maar hij was naar de verkeerde kant gelopen.  Wat een nachtmerrie! Gelukkig hebben we hem snel gevonden, maar wat  een trauma voor hem en wat een trauma voor mij. Vanaf toen week hij geen moment af van mijn zijde. Paniek als ik er niet was..

de beruchte speeltuin..

 

De laatste maanden voel ik mij ook een beetje als Boaz toen in het pretpark. Ik heb veel vriendinnen met wie ik gezellige dingen doe of lekker klets met een pot thee. Maar ik heb ook vrienden die echt om mij heen staan. Vrienden 2.0 noem ik ze. Ons gezin heeft nogal wat te verduren gehad. Deze vrienden zijn echt steun voor ons geweest als gezin. Niet alleen door een appje van Hoe is het? Want die ontvang je best vaak. Nee, ze steunen ons door te luisteren, inspiratie, gebed, een belletje, een onverwacht bezoekje, meenemen om koffie te drinken ergens of om te komen eten. Ik weet ook dat ik altijd daarheen kan om te huilen of te praten, zonder afspraak. Dat bepaald een extra level in je vriendschap; dat je nooit een afspraak hoeft te maken om binnen te vallen. Dat je familie bent. Ik moet wel zeggen dat ik als Indo, dit zowiezo gewend ben: Je kan altijd mee-eten (met bord op schoot), de deur is altijd open , voel je thuis, voel je vrij.

De ‘verlatingsangst’ begon toen twee van deze vrienden 2.0 , een echtpaar, ons vertelden dat ze besloten hadden om te verhuizen. Niet naar een andere plaats 10 kilometer verder. Nee, naar Engeland. Wat een schok. Wat een verdriet. Ze waren jaren geleden van Engeland naar hier gekomen en wilden weer terug. Dit had met de Brexit te maken en hun kinderen, die nog  in Engeland wonen. Wat zou ik ze missen, dacht ik. Ze wonen inmiddels in Engeland en inderdaad ik mis ze.  Soms rij ik door hun oude straat, en denk ik ga even kijken wat ze doen vandaag. maar besef dan snel dat ze daar niet meer wonen. Natuurlijk gaan we ze gauw bezoeken, maar dat is toch anders dan gezellig binnenvallen.

 

Pas geleden gingen we gezellig naar het terras met andere vrienden 2.0. Het was ook erg gezellig, tot ze ons vertelden dat ook zij gaan verhuizen. Oh?Echt? Niet? Ook niet naar een dorpje verderop, maar naar een dorpje in..Turkije! Ze willen aankomende juli vertrekken, zodat hun kinderen daar na de zomervakantie direct op hun nieuwe school kunnen instromen. Ik wist dat dit altijd hun wens was om daarheen te verhuizen, maar niet zo snel. Natuurlijk ben ik erg blij voor hen, maar niet blij voor mijzelf. Ja, we komen natuurlijk overvliegen…ja we skypen..ja we appen..ja we denken aan jullie..maar dat is anders.

Ik voel een soort paniek opkomen, als ik denk aan juli. Dat ik mijn dierbaren uit het oog verlies. Mijn steun, mijn vangnet. Verlatingsangst is niet voor kleine kinderen, maar ook voor gevoelige vrouwen zoals ik. Een grote troost, ik heb een geweldige familie. Die van mij houden en mij steunen en hopelijk nooit gaan verhuizen naar het buitenland.

cropped-cropped-Collage-2017-03-19-21_11_45-1.jpg

 

 

Please follow and like us:
0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *