Ze heeft het nest verlaten

Onze dochter heeft het nest verlaten. Deze zomervakantie was het zover. Ze had zich al een hele tijd ingeschreven bij de woningstichting. Dit hebben wij altijd gestimuleerd, vanwege de lange wachttijden op een woning tegenwoordig. Ze was al een tijdje aan het reageren op betaalbare appartementen. Dit liep niet zo lekker, want blijkbaar wil heel Hengelo verhuizen. 25ste, 18de dan weer 40ste op de lijst.

Een keer was ze 3de bij een studio in onze wijk. We werden uitgenodigd om te kijken. Spannend!Mijn gedachten waren al aan het ratelen over hoe ik het zou inrichten. Helaas pindakaas had de 2de kandidaat de studio geaccepteerd. Balen!

In juni was het opeens raak. Ze kwam in aanmerking voor een studio. We mochten weer komen kijken. Het complex was gevestigd nabij het centrum, bij het station. De studio oogde niet groot, maar voor haar genoeg ruimte. Deed mij een beetje denken aan een grote hotelkamer in Spanje, maar dan wel met aparte keuken.

Ik maakte me wel zorgen om haar veiligheid. Naast het complex zat een creepy fietstunneltje , liepen rondom de flat wat ‘typetjes’  en buiten stonden en lagen een hoop fietsen en oud huisraad. Het was een typische jongerenflat eigenlijk. Ik had mijn twijfels, maar zij was razend enthousiast. Zij zag zichzelf hier wel wonen. Loslaten mama…

Deze zomer hebben we geklust in haar studio om het stijlvol, maar goedkoop in te richten. Mijn interieurstyling-radar ging tekeer: een nieuw project! Mijn dochter houdt niet van kleuren, woonaccessoires of patronen. Het moest zwart, wit, strak en minimalistisch worden. Het tegenovergestelde van ons huis eigenlijk. Loslaten mama…

De zoektocht op marktplaats en de lokale kringloopwinkels was begonnen. Onze woonkamer werd een opslagplek van zwarte, strakke moderne huisraad. Intussen waren we druk aan het verven en klussen in haar studio. Deze zomer was mooi en warm. Helaas is dat met klussen in een studio met grote ramen en zonder raambekleding niet fijn. Met balkondeuren open , kwam de hitte naar binnen. Met de deuren dicht viel je van je stokje door de verse verflucht. Maar alle muren zijn lekker wit geschilderd, plintjes geplakt en alles is goed uitgesopt.

Inmiddels woont ze sinds deze zomer in haar zwart witte moderne studio in het centrum naast het creepy tunneltje, maar geniet er met volle teugen van. Ik heb van haar oude kamer een werkkamer gemaakt, om te schilderen of rustig te studeren. Elke keer wanneer ik de deur opendoe verwacht ik  ‘haar’kamer: een kamer met kleding op de vloer, groot bed erin, make up dat overal rondslingerd. Ik wordt dan in de realiteit gezet , dat mijn eerstgeborene echt niet meer thuis woont. Loslaten mama…

 

 

 

Please follow and like us:
0

Wat een spannende week

Stress is een vorm van spanning die in het lichaam van mensen, dieren of planten optreedt als reactie op externe prikkels en die gevolgd wordt door een bepaald patroon van fysiologische reacties.

 

Afgelopen week hadden wij last van deze spanning door externe prikkels! Boaz kreeg namelijk te horen of hij wel of niet door mocht naar FC Twente onder 16. Wat was hij gespannen en zenuwachtig. Ook ik als moeder kon er bijna niet van slapen. Je wilt niet dat je kind teleurgesteld wordt, zich afgewezen voelt. Ik had echt medelijden met hem. Hoe gaan we hem opvangen als hij niet door zou gaan? Sterk zijn Shannon voor je kind..Onderwijl had ik er buikpijn van.

Het werd ook nog spannender gemaakt, omdat de eerste 5 jongens uit zijn team al dagen eerder bericht kregen. Sommigen gingen door, anderen vielen af. Nog meer gepieker: Was hij beter? Waarom viel hij af? Zou ik dan ook afvallen? Waarom hoor ik het pas donderdag? Hebben ze dat expres zo gepland? Maar ook medeleven met de jongens die na jaren weg moeten.

Als kers op de taart, werd er twee dagen voor het exit-gesprek, zoals de jongens het zelf noemen, nog een oefenwedstrijd tegen ATC gehouden. Hier deden 7 stagespelers mee. Zouden deze spelers beter zijn dan nog konden er jongens afvallen. Weer twijfel en stress en prestatiedruk: Wie doen er mee? Welke positie? Hoe voetballen ze?

Donderdag brak aan. Om 11 uur hadden we het ‘exit-gesprek’. Wij hadden in de stress de afslag Enschede gemist, dus Boaz stond al op de parkeerplaats te wachten met een betrokken gezicht. met z’n drietjes liepen we naar binnen waar de trainer ons opwachtte. Hij vroeg of we verse koffie wilden: ABSOLUUT niet! Koffie halen en inschenken kost teveel tijd.  We wilden het antwoord; is hij door of niet? Eerst begon de evaluatie van het afgelopen seizoen. De trainer praatte over goede kwaliteiten, maar ook verbeterpunten. Ik probeerde uit elke zin te halen hoe de stand van zaken was. Wanner hij zei ‘Boaz daar moet je aan werken’..dacht ik : ‘ja! hij mag door. Maar dan kwam er een zin ‘ga voor jezelf dit en dat…’en dan dacht: Ahh nee toch niet door..

Na enkele minuten, die voor mij uren duurde (ook omdat ik niet veel van voetbal begrijp) kwam de verlossende zin: je bent door Boaz. [to be continued.]

Please follow and like us:
0

We gaan een nieuwe fase in

Jarenlang verlangde ik naar een rustig avondje op de bank. Gewoon even geen geschreeuw en gekrijs van kinderen. Gewoon je hete thee op de salontafel neerzetten, zonder angst dat een kleintje zich eraan verbrand. Gewoon geen gekibbel  van grote zus met haar broertjes. Gewoon kijken naar een enge thriller, in plaats van naar een lachende Spongebob. Gewoon geen ranja en wokkels op tafel, maar lekker een wijntje met tapas. Gewoon een volwassen avondje..

3 kleine schatjes op de bank 15 jaar geleden

 

Door de korte nachten van huilende baby’s, nachtvoeding, kinderziektes en natuurlijk heel vroeg opstaan, was  ik om 21.00 uur al bekaf. Ik had geen puf meer om iets te ondernemen, behalve op de bank te ploffen. Soms ging ik maar douchen en naar bed, om me voor te bereiden op weer een slapeloze nacht. Dit ritme gaat zo  jaren door. Je weet niet anders, dan dat je alleen jaarlijks een weekend weggaat met elkaar, als opa & oma kunnen oppassen. Of een keer uiteten, maar je wel op de klok moet kijken, omdat de oppas om 21.30 uur naar huis moet.

heel vroegah

De laatste tijd merk ik dat we in een andere fase zitten. Steeds vaker zijn we met z’n tweeën. De oudste is vaak bij haar vriend thuis. Mijn middelste is vrijdags aan het werk, trainen of gaat met vrienden/ zijn vriendin uit. De jongste is vaker thuis. Hij ligt er vrijdags vroeg in vanwege zijn voetbalwedstrijd de volgende dag. Op andere avonden  zit hij te gamen. De kinderen bouwen steeds meer hun eigen leven op.

We zitten dus met z’n tweetjes op de bank. We hebben rust, we kijken een thriller, we eten tapas, maar wat mis ik mijn kroost om me heen. Ik moet accepteren dat dit een nieuwe fase is ons leven. Maar zoals elke fase in je leven, moet ik deze proberen te omarmen en genieten van tijd met mijn echtgenoot. Er is nu meer tijd voor het ‘stel Gerritjan & Shannon.’ in plaats van de ouders Gerritjan & Shannon. We hebben nu weer tijd om dingen te doen.

Uitvinden wat je allemaal kan doen zonder kinderen is best een uitdaging. Altijd riep je ‘als de kinderen het leuk hebben, hebben wij het ook leuk!’ In andere woorden ‘als zij zoet zijn, hebben wij even rust’. Het was jaren geleden dat we een hele dag (weekend) zonder oppas weg konden. Of gewoon de auto  konden pakken zonder veel te hoeven regelen, behalve wat pizza’s in de vriezer of geld voor Thuisbezorgd.nl.  Maar waarheen rijden we dan? Wat is er voor 40-plussers zonder kinderen te doen tegenwoordig?

 

  • fietsen? nee, alleen uit nood als de auto er niet is.
  • wandelen? misschien als de lente begint.
  • sporten samen? Nee!Hij doet Krav maga, maar ik vind het niks voor mij.
  • Iets creatiefs?Ja! Nee dus, hij haat dat.
  • Winkelen? Ja! Soms, hij wil als hij wat nodig heeft..functioneel shoppen heet dat. (saai)
  • Bios? Ja! welke film?Ik SF, hij Actie.(ai)
  • Uiteten? Ja!
  • ?

Dit is mijn lijstje en die is niet lang helaas. Triest toch? Wie heeft er nog goede ‘stellentips’ om ons lijstje wat aantrekkelijker te maken?

cropped-cropped-Collage-2017-03-19-21_11_45-1.jpg

 

Please follow and like us:
0

Uit de kinderfeestjes nr.1

Wat ben ik blij dat ik ‘uit de kinderfeestjes’ ben.  Afgelopen zondag weer gieren om de Luizenmoeder met het thema kinderfeestje.  Zo herkenbaar natuurlijk. Je gunt je kind het leukste en gezelligste feestje van de hele wereld. Maar het is een zware kluif als ik eerlijk mag zeggen.  Creatieve ideeën hebben, mag niet teveel geld kosten, niet te druk, zo min mogelijk troep,wie nodig je uit?

Een van mijn kinderen is in januari jarig. Wat betekende dat het geen weer was om buiten te vieren. Op zoek naar alternatieven dus. Zo kom je bij gebrek aan creativiteit uit bij zwemmen  of  een bezoek aan een  kinderspeelparadijs. Al hadden de kinderen een zwemdiploma, ik vond het toch een hele verantwoording  om met een groep jongens te gaan zwemmen. Twee extra ouders mee was wel handig, maar wie wilde er mee? (krekels)

Het kinderspeelparadijs.

Het kinderspeelparadijs was een betere optie. Omdat mijn man op de dag van het feestje altijd toevallig een belangrijke vergadering had, ging mijn moeder mee. Met 2 auto’s vol opgetogen jongens naar Dolle Pret het kinderspeelparadijs in Almelo. De verjaardagstafel stond al klaar. Deze was leuk versierd, met ballonnen. De ballonnen werden door de jongens gelijk alle kanten opgeslagen en getrapt. Om de jongens nog drukker te maken, stonden er grote kannen ranja op tafel. Na het uitpakken van de cadeautjes, stormden ze de zaal in. Zo even rust.Even koffie.Dat dacht ik tenminste. ‘Mijn’ jongensgroep kreeg het aan de stok met een andere jongensgroep. Ze duwden elkaar van het springkasteel af en erg lelijke woorden vlogen er rond.  Toen ik ernaartoe liep, zag ik voor mijn neus dat een jongen van de ander groep, een van ‘mijn jongens’  een trap gaf,  dat hij van boven naar beneden viel. Zijn rug zat vol met striemen en blauwe plekken. Hoe ga ik dat uitleggen aan zijn moeder, ging er door mijn hoofd.

Oh maar dat pik ik niet: ik pak dat ettertje in de kraag! Hij ging er gauw vandoor. Mijn moeder rende achter het ettertje aan en ik wachtte hem op  aan de andere kant van het speelkasteel. (net als echte politie agenten) Natuurlijk hadden de moeders van het andere groepje ons tafereel al gezien en kwamen verhaal halen. Zij boos,  ik nog bozer, mijn moeder boos en kinderen waren gewoon hun patat aan het eten. Dolle pret bij Dolle pret.

 

Speeltuin

Mijn andere zoon is in maart jarig, dus dan is het meestal redelijk weer. Om wat creatiever te zijn,  gingen we naar een  speeltuin die ook nog eens gratis was. Goedkoop en buiten, de perfecte combinatie.  Op de heenweg reden we weer met 2 auto’s vol kinderen in verjaardagsstemming=druk. Ik reed achter de andere auto. De ramen waren open. Ik zag een kinderhand eruit steken, daarna had de hand zijn hoodie vast. Hij wapperde en wapperde als een vlag. Een minuut later vloog de hoodie voor mijn raam weg..Hoe ga ik dat uitleggen aan zijn moeder ging er weer door mijn hoofd. Maar eerlijk gezegd had ik geen zin om te stoppen en mijn leven te wagen voor een hoodie van H&M, die midden op een drukke straat lag. Bij de speeltuin was het heerlijk. De kinderen vermaakten zich prima, vooral in het draaimolentje. Zo’n kleine, die erg hard gaat.

 

We hoorden ze lachen, maar na een uurtje niet meer. De jongens waren kotsmisselijk. In de auto naar huis moest ik de plastic zakken bij de hand houden, voor het geval ze zouden overgeven. Thuis had ik als gezellige afsluiter heerlijke broodjes hamburgers voor ze gemaakt. Maar aan de tafel zaten kreunende, misselijke jongens die geen hap door hun keel konden krijgen. Hoe leg ik dat uit aan hun moeders, ging er door mijn hoofd.

sporthalfeestje

Andere feestjes waren gezellig, maar liepen ook nooit zoals ik me had voorgesteld. Ik kan hier nog vele blogs over schrijven. Denk aan het techniekmuseum HEIM, zaalvoetbal met echte gymleraar, puzzeltocht door de wijk, servies beschilderen, slaapfeestjes, waterfeestje in de tuin, bioscoopfeestje, en lasergamen.

TO BE CONTINUED!

cropped-cropped-Collage-2017-03-19-21_11_45-1.jpg
Ik ben het!

 

Please follow and like us:
0

Mijn dochter neemt een tatoeage!

Tatoeages zijn niet iets onbekends bij ons in de familie. Mijn broers en schoonzus hebben tatoeages. Mijn zwagers en een aantal van hun kinderen hebben ook de mooiste creaties en namen op hun lichaam staan. Ik vind het inderdaad mooi, maar toen mijn dochter er met 15 jaar al over begon, vond ik het iets minder mooi.

Een tatoeage is voor het leven. Je gumt het niet zomaar uit, je wast het niet zomaar af. Wanneer je te jong een tatoeage laat zetten, ben je vaak geneigd naar een trendtatoe. Vroeger waren dat de roosjes of dolfijntjes. Een tatoeage moet iets persoonlijks zijn. Zoals bijvoorbeeld een bepaald symbool die staat voor een belangrijke gebeurtenis of een quote die speciaal op jou slaat. Ik heb daarom met mijzelf afgesproken om pas met mijn 40ste verjaardag een tatoeage te zetten. Ik ben inmiddels 41 jaar geworden en heb er nog geen. Ik heb niet iets moois gevonden wat precies bij mij past. Eerlijk gezegd , ben ik er ook niet echt mee bezig geweest.

Inmiddels is mijn dochter bijna 19. De tijd was aangebroken voor haar eerste tatoeage. Ik heb het dus nog bijna 4 jaren uit kunnen stellen;)

Ze is eerst bij verschillenden tatoeage-shops langsgegaan voor een prijsopgave en ook om een kijkje te nemen in de shop. Bij Alpha Ink had ze meteen een goed gevoel. Ze gaven erg professioneel en eerlijk advies.

Zaterdag was het zover. Ze was erg zenuwachtig, maar ook opgewonden. Lesley, de tatoeëerder zorgde dat ze zich op haar gemak voelde.

Het ontwerp werd door Lesley passend gemaakt. Zodat het goed op haar arm te zien is. Niet te groot en niet te klein. Ook werden er wat aanpassingen gedaan wat betreft het originele ontwerp.

Het gaat beginnen

Het tatoeëren deed minder pijn dan verwacht. Ze vond dat de details richting de oksel wel gevoeliger waren.(au!) Verder was het draaglijk. Na 1,5 uur hielden ze even een pauze om wat te eten. Ik kan me voorstellen dat stil liggen en steeds geprikt worden best pittig is. Maar ook vermoeiend voor de tatoeëerder, die zich uren moet concentreren op het perfecte plaatje. Je moet er toch niet aan denken dat hij uitschiet?! …

De tatoeage is erg mooi gezet. Complimenten voor Alpha Ink.  Lesley nam echt de tijd voor haar. Zelfs toen het iets uitliep en een andere klant al op de stoep stond, bleef hij rustig zijn werk doen. Zonder zich te haasten. Ze kreeg deskundig advies over de verzorging van haar tatoeage. Wat kan ze wel doen en wat niet.

  • Elke dag moest ze het meerdere malen insmeren met Bepanten.
  • Ze mag de eerste tijd niet douchen met douchegel.
  • De tatoeage moet ook ‘luchten” dus even geen truitjes met strakke mouwen.

De tube Bepanten kreeg ze mee naar huis. Lesley heeft een paar dagen later nog contact opgenomen ,hoe het gaat met haar tatoeage. Top natuurlijk.

Ik moest toch even slikken om mijn kind zo te zien liggen. Ook al vind ik het wel bij haar passen.  Mijn dochter is iemand die van avontuur en spanning houdt. Zij houdt van het gevoel (thrill) van 10x achterelkaar in een achtbaan zitten of alleen naar een warm eiland vliegen voor een paar maanden. Als moeder heeft dat mij de nodige zorgen en nachtmerries bezorgd. Dus een tatoeage is het minst zorgelijke van al haar avonturen.

 

Please follow and like us:
0

Uit met tieners

Toen de kinderen kleiner waren, was een dagje naar de zwemvijver bij het aangelegen dorp. Een gevulde boodschappentas vol pakjes sap, bolletjes met leverworst en een zak chips, was een perfect uitje. Ook de speeltuin of boswandeling kostte geen drol (behalve het oude brood voor de geiten), maar de kinderen genoten er ontzettend van. Ons jaarlijkse uitje was naar de Winter- Efteling inclusief hotelovernachting bij van der Valk. Een droom van elk kind: luxe ontbijten, slapen in een echt hotel en dan genieten van de sprookjes! Ook ik genoot van het Droomvlucht trouwens..

Tien jaar later is ‘samen uit’ toch wat lastiger. Speeltuinen en boswandelingen zijn niks meer aan en zwemmen doe je niet meer met je ouders. De sprookjesachtige en kindvriendelijke Winter Efteling is nu ingeruild voor het angstaanjagende Walibi fright night, waar ik natuurlijk niet mee mag en wat ik trouwens ook niet zou willen.

Wat is dan wel leuk om als gezin samen te doen tegenwoordig? Bioscoopje pakken, dagje winkelen in een leuke stad of samen uiteten is bij ons favoriet. Uiteten met 3 tieners en aanhang (de ‘girlfriend’ en ‘boyfriend’ gaan ook altijd mee) vind ik erg gezellig, maar geeft wel een deuk in je budget.

Happy Italy is een pizzeria waar je gezellig kunt eten met de hele familie, voor een klein prijsje! De pizza’s en pasta’s kostten maar tussen de €4,75-9,75 . De pasta’s zijn zelf gedraaid en de pizza’s worden in een houtoven gebakken. Je kunt er zelfs een pizza Nutella bestellen. Wie houdt er nou niet van Nutella?!

 

Waar je ook woonachtig bent, er is er altijd wel eentje in de buurt, want Happy Italy zit in veel grote steden door heel Nederland. Kijk op de website van Happy Italy voor wat, waar en hoe. www.happyitaly.nl

cropped-cropped-Collage-2017-03-19-21_11_45-1.jpg

Please follow and like us:
0

Kleding kopen met je tiener

Mijn kinderen hebben best een dure smaak wat betreft kleding. Twee van de drie kinderen werken zelf, want zo kunnen ze hun eigen merkkleding kopen of leggen ze zelf geld bij wanneer ze een shirt of schoenen zien van boven het budget. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het geld eerder uitgeef aan de kinderen dan aan mijzelf.

Ik had een aantal dagen geleden de perfecte broek gekocht bij de Kringloop. Hij is grijs, skinny high waist, zit goed om mijn rondingen en hij kostte maar 5 euro. Een witte blouse en een lang vest erop, zou de perfecte outfit compleet maken. Ik was dus nog op zoek naar een vest voor op mijn favoriete kringloopbroek.

perfecte outfit toch?

 

Boaz, onze jongste, was trainen bij FC-Twente in Enschede, dus we spraken daar in het centrum af. Samen op zoek naar een vest. Ik was geslaagd voor een mooi vest vor 30 euro. Zoonlief wilde natuurlijk ook kijken in de winkels, want hij heeft nogal veel nodig voor de winter: een jas, voetbalschoenen en gewone sneakers. De voetbalschoenen werden gepast. De verkoopmedewerker liep super -enthousiast advies te geven over de kwaliteit, over de pasvorm en ‘dat je wel goede schoenen nodig hebt, als je elke dag voetbalt‘.. Waarom hij zo enthousiast was, kwam door de sticker die erop zat. Op deze sticker stond namelijk €220,-! ‘Maar ze kostten eerst 289,- hoor, dus scheelt weer een hoop geld’ zei hij. Boaz vond de schoenen natuurlijk perfect. We gaan even een rondje lopen om er over na te denken hoor, zei ik tegen de enthousiaste verkoopmedewerker.

 

We gingen maar op zoek naar het volgende item: de winterjas. Bij the Sting probeerde ik een heel stoer bomberjack, aan Boaz aan te smeren, die toevallig in de aanbieding was. Heel even leek hij geïnteresseerd, tot hij op de achterkant een soort ritszakje zag. Te apart vond hij. Balen voor mij en mijn portemonnee. In een andere zaak paste hij zijn droom-jas. Deze was van The North Face en meer een tussenjas, maar wel met de prijs van een dure winterjas. We gaan even weer een rondje lopen om na te denken. De sneakers waar hij geïnteresseerd in was  kostten ook tussen €120-150 euro. Ook nu weer een rondje lopen om na te denken.

En nadenken moest ik zeker, want alle tienerwensen opgeteld was ik ruim 500 euro kwijt aan zijn outfit! Terwijl ik zo HAPPY ben, met mijn outfit van 35 euro! Waar is de balans gebleven?

Ik ben erg benieuwd hoe jullie dit aanpakken met jullie tieners?

*update: Ik heb inmiddels voetbalschoenen online besteld in de SALE. Ze waren 299 en nu 209 euro. Nog een pittige uitgave, maar ik heb afgesproken om 1 x zakgeld in te houden.

 

Please follow and like us:
0

Goed voorbeeld in de auto?

Ik hou helemaal niet van confrontaties. Ik ga ze het liefste uit de weg. Ruzie of discussies met iemand anders vind ik vreselijk. Dominante types (cactussen) ga ik het liefste uit de weg  en heb ik volgens mij ook niet in mijn sociale kring. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik assertiever moet worden en dominante mensen maar lekker kunnen uitkramen wat ze willen. Ik ben dus aardig vredelievend, behalve in sommige gevallen. Dat is met het pesten van mijn of andere kinderen. (lees ook in de Gloria) en dat is het verkeer.

Ik vind autorijden heerlijk.  Sinds enkele maanden hebben we onze nieuwe auto en ik geniet er zo van. Maar ik betrap mijzelf erop dat het mijn agressie opwekt. Eerst had ik het niet door en reed gewoon gezellig rond. Ik had zelf een hekel aan agressieve rijders, die drukken en racen! ‘Hallo Ik heb kinderen in de auto ja?!’ Tot mijn kinderen mij aanspraken, of eigenlijk klikten bij hun vader, dat mama altijd scheld in de auto. Wat?! Echt niet..of toch wel?

Ik heb er goed over nagedacht en eerlijk gezegd hebben ze gelijk. Wat erg..

Een verkeerssituatie: Ik rem langzaam af,op weg naar een kruispunt, omdat het stoplicht al op oranje springt. Rustig afremmen en stoppen..maar tijdens het afremmen komt er rode afgetrapte wagen met mijn van rechts inhalen. Omdat mevrouwtje van net 21  jaar vond dat ik te langzaam reed,richting stoplicht. Wat denkt ze wel, de brutaliteit! Mijn bloed ging helemaal koken, toen ik voor haar achterraam een grote wiebelende middelvinger heen en weer zag zwaaien naar mij. Dit pikte ik niet. Ik ben haar gewoon achterna gereden en heb bij elk stoplicht, elk bochtje, elke overgang, elke rotonde waar ze even moest wachten, keihard getoeterd.

Nog een verkeerssituatie: Ik sta te wachten voor een kruispunt. Maar ik durf nog niet echt over te steken. Achter mij staat een bestelbusje (altijd weer die bestelbusjes!) te toeteren, waarom ik niet opschiet. Nou, ze toeteren net voor de verkeerde. Ik ben daar gewoon dom blijven staan, ook al kon ik allang oversteken. Dit heb ik volgehouden,tot de bestelbus gefrustreerd over het gras langs mij probeerde te komen om de kruising over te gaan.

Ik mopper op trage rijders, ik druk mensen aan de kant als ze te lang links blijven rijden, ik word boos op mensen die bumperkleven bij mij (lekker hypocriet) en ik kan echt boos worden als iemand zijn knipperlicht niet aandoet bij afslaan: vooral bij een rotonde.

Wat het rijden in mij losmaakt weet ik niet. Mijn kinderen zien hun lieve moedertje veranderen in een monster. Geen goed voorbeeld. Nu ik erover nadenk, heb ik een herinnering van toen ik klein was. We hadden een Datsun Cherry, (deze zijn nu vintage) met leatherlook bekleding die stonk naar plastic en plakte aan je blote benen in de zomer. We kwamen in een botsing terecht. Niets ernstigs gelukkig. Mijn moeder stapte de auto uit en liep scheldend op de andere bestuurder af. Dit is het dus, dit is de reden van mijn auto-agressie. Ik gooi het maar op deze jeugdherinnering 😉

Vanaf nu ga ik heerlijke rustige muziek opzetten in de auto, een gebed voordat ik instap en veel tot 10 tellen.

Zie je me voorbij komen, blijf vooral niet links rijden..

cropped-cropped-Collage-2017-03-19-21_11_45-1.jpg
Over SDLifestyle

 

 

Please follow and like us:
0